Łask

SZKOŁY ŻYDOWSKIE

Przed wojną w Łasku istniało prawdopodobnie około 7 szkół żydowskich. Niestety nieznane jest położenie wszystkich. Jedną z nich była szkoła o nazwie Stowarzyszenie Żydowskiej Szkoły Religijnej „Jesodej Hatora” (Zasady Wiary), mieszcząca się przy placu 11 Listopada 31 lub 35. Była to szkoła męska, językiem wykładowym był polski.
Natomiast największą szkołą była siedmioklasowa publiczna Szkoła Powszechna nr 2 w Łasku. Znajdowała się na ulicy Warszawskiej 10 (miejsce budynku Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2). Miała charakter koedukacyjny, językiem wykładowym był język polski.


SYNAGOGA, UL. STRAŻACKA

Pierwsza, drewniana synagoga zbudowana została jeszcze w XVIII w. Spłonęła w pożarze miasta w 1747 r., odbudowano ją w 1752 r. Murowana synagoga wzniesiona została pod koniec XIX w.na planie prostokąta. Jej budowniczym był Benjamin Hillel. Podczas II wojny światowej Niemcy urządzili w synagodze rzeźnię dla koni, co ocaliło budynek przed zniszczeniem. Po zakończeniu II wojny światowej synagoga zaadaptowana została na remizę Ochotniczej Straży Pożarnej w Łasku. Obecnie w wyniku przebudów z zewnętrznego wyglądu budynku nic się nie zachowało, a pierwotny układ wnętrza jest nieczytelny i niemożliwy
do odtworzenia.


MYKWA, UL. STRAŻACKA

Znajdowała się na północ od budynku synagogi. Obecnie nie istnieje.


KOŚCIÓŁ PW. ŚW. DUCHA

Świątynię wzniesiono w 1666 r. (data na belce tęczowej), na miejscu drewnianej kaplicy, która spłonęła w 1665 r. Zbudowano go z modrzewiowych bali, w konstrukcji zrębowej, a wnętrza podzielono na trzy nawy. Pokryty gontem dach ma szeroki okap i zwieńczony jest sygnaturką. Prezbiterium zwrócono ku zachodowi. Do końca XVIII w. użytkowany był przez parafię rzymskokatolicką. Następnie w 1811 r. przekazany został ewangelikom, którzy użytkowali świątynię przez ponad 100 lat. Po wojnie (1932 r.), wnętrza świątyni wzbogaciły się charakterystyczne zdobienia z morskich muszli i korali, które dziedziczka pobliskiego Karszewa, Zofia Wehr, sprowadziła z Sopotu i poleciła ozdobić nimi między innymi ołtarz, ambonę i chrzcielnicę.

Po II wojnie światowej w latach 50. XX w. społeczność ewangelicka odprawiała nabożeństwa w każdą ostatnią niedzielę miesiąca. Natomiast po odzyskaniu kamienicy przy placu 11 Listopada 35 i urządzeniu w niej kaplicy, parafia ewangelicka zaprzestała korzystania z kościoła. Od lat 70. XX w. przez prawie 30 lat budynek stał nieużytkowany. Remont przeprowadzono w latach 1990–1995
z inicjatywy Społecznego Komitetu Odnowy Kościółka pw. Świętego Ducha. W 1989 r. świątynia została formalnie przejęta przez kościół rzymskokatolicki, a w 1993 r. erygowana została parafia garnizonowa pw. Św. Rafała Archanioła.


CERKIEW NARODZENIA
NAJŚWIĘTSZEJ MARII PANNY

Pierwszą cerkiew w mieście zorganizowano w jednej z sal miejscowego szpitala. Natomiast murowana cerkiew wzniesiona została z inicjatywy naczelnika powiatu Bogdanowa. Budowę rozpoczęto w 1901 r. w miejscu zajmowanym wcześniej przez wyburzony w 1876 r. kościół świętej Anny (teren u zbiegu obecnych ulic Warszawskiej i 9 Maja). Po ewakuacji Rosjan w sierpniu 1914 r. obiekt stopniowo popadał w ruinę. W 1936 r. budynek cerkwi został wykupiony przez władze miasta i rozebrany w związku z budową pomnika niepodległości.